Niniejszy artykuł zawiera informacje o historycznej ewolucji rynku wymiany walut. Historia obejmuje początki międzynarodowego handlu walutą od czasów, kiedy podstawą było złoto, przez porozumienie z Bretton Woods, po obecną sytuację na rynku.

Na mocy porozumienia z Bretton Woods zawartego w 1944 ustalono wartość walut wobec dolara amerykańskiego, którego wartość określono na 35 USD za uncję złota. W 1967 r. bank w Chicago odmówił udzielenia pożyczki w funtach szterlingach profesorowi uniwersyteckiemu o nazwisku Milton Friedman, ponieważ miał zamiar wykorzystać środki w celu obniżenia wartości brytyjskiej waluty. Odmowa banku była oparta na porozumieniu z Bretton Woods.

Porozumienie miało w założeniu ustabilizować międzynarodowy system monetarny zapobiegając przemieszczaniu pieniędzy między państwami i ukrócając spekulacje walutami międzynarodowymi. Przed porozumieniem z Bretton Woods podstawą była wymiana złota, dominująca w okresie od 1876 r. do I Wojny Światowej, przeważająca w międzynarodowym systemie ekonomicznym. W okresie wymiany na złoto rynek walut przeżywał nową erę stabilizacji, ponieważ pieniądz był wspierany ceną złota.

Jednak system wymiany na złoto miał swoje wady w postaci krótkich okresów między szczytem a spadkiem wartości. Wraz ze wzmacnianiem się gospodarki system służył państwu dobrze do czasu, kiedy wyczerpały się rezerwy złota będące podstawą waluty. W rezultacie zasób pieniędzy zmniejszał się, następowała eskalacja stóp procentowych, a gospodarka spowalniała aż do poziomu recesji. Na koniec ceny towarów osiągnęłyby dno, stając się przez to atrakcyjne dla innych krajów, które wykupywałyby je natychmiast z rynku, wypełniając na nowo skarb państwa złotem, co spowodowałoby wzrost zasobów finansowych, zmniejszając stopy procentowe i poprawiając stan gospodarki. Taki schemat wzrostów i spadków w krótkich odstępach czasu był typowy do czasu I Wojny Światowej, kiedy to czasowo ograniczono handel międzynarodowy i swobodny przepływ złota.

Porozumienie z Bretton Woods ustanowiono po II Wojnie Światowej w celu stabilizacji i regulacji międzynarodowego rynku Forex. Kraje uczestniczące uzgodniły, że będą się starały utrzymywać wartości swojej waluty w wąskim zakresie wobec dolara i ekwiwalentu w złocie zgodnie z potrzebą. Dolar uzyskał główna pozycję jako waluta, do której odnosiły się będą wszystkie pozostałe, co było odzwierciedleniem przesunięcia się globalnej dominacji gospodarczej z Europy na Stany Zjednoczone. Państwom zabroniono dewaluacji własnej waluty w celu uzyskania większych zysków z handlu międzynarodowego i nie wolno im było dewaluować walut o więcej niż 10%. Wielkość międzynarodowego rynku Forex doprowadziła do masowych migracji kapitału, wytworzonego przez powojenne odbudowy w latach pięćdziesiątych i ten ruch zdestabilizował stawki międzynarodowej wymiany walutowej ustalone w porozumieniu z Bretton Woods.

W 1971 r. ogłoszono zawieszenie ustalenia z porozumienia z Bretton Woods dotyczącego wymiany dolara amerykańskiego na złoto. Do roku 1973 podaż i popyt były kontrolowane przez waluty dużych zindustrializowanych państw, które łatwiej mogły migrować ponad granicami. Ceny zmieniały się codziennie, wielkość, szybkość zmian i cen rosły przez całe lata siedemdziesiąte, a na rynku pojawiły się nowe instrumenty finansowe: deregulacja i liberalizacja handlu.

Początek rozwoju nowych technologii i komputerów w latach osiemdziesiątych wpłynął na zwiększenie tempa rozszerzania się continuum rynkowego dla międzynarodowego przepływu kapitału w strefach czasowych Azji, Europy i Ameryki. Transakcje wymiany walut rosły intensywnie od niemal 70 miliardów dolarów dziennie w latach osiemdziesiątych do ponad 1,5 tryliona dolarów dziennie dwadzieścia lat później.

Szybki rozwój rynku euro-dolarowego, na którym dolar amerykański jest depozytem w bankach poza Stanami Zjednoczonymi, stał się głównym mechanizmem przyspieszającym rozwój transakcji Forex. Podobnie rynki europejskie to te, na których aktywa są w formie depozytów w walutach spoza kraju, w którym są złożone. Rynek euro-dolarowy zaistniał po raz pierwszy w latach pięćdziesiątych, kiedy dochody Związku Radzieckiego ze sprzedaży ropy - w dolarach amerykańskich - znajdowały się poza granicami Stanów Zjednoczonych jako depozyty, ponieważ Związek Radziecki obawiał się zamrożenia środków przez Stany Zjednoczone. Stało się to źródłem znacznego zasobu dolarów znajdującego się poza kontrolą władz amerykańskich. Rząd Stanów Zjednoczonych wprowadził restrykcje, zabraniając udzielania pożyczek w dolarach obcokrajowcom. Rynek europejski był szczególnie atrakcyjny, ponieważ obowiązywało na nim mniej przepisów i oferował wyższą wydajność. W późnych latach osiemdziesiątych przedsiębiorstwa amerykańskie zaczęły zaciągać pożyczki poza granicami swojego kraju, kierując się głównie ku rynkom europejskim, prezentującym wiele korzyści, charakteryzującym się większą płynnością, zapewniającym krótkoterminowe pożyczki i finansującym import i eksport.

Londyn był i pozostaje głównym rynkiem zewnętrznym. W latach osiemdziesiątych kluczowym elementem rynku euro-dolarowego stały się pożyczki banków brytyjskich w dolarach, jako alternatywa funta, mające na celu zachowanie globalnej przewagi finansowej. Wygodne położenie geograficzne Londynu (działającego na rynkach azjatyckich i amerykańskich) jest również ważnym elementem utrzymania jego dominacji na rynku europejskim.